Weltenatleet Jesper Arts: Dubbel gevoel na prolongatie Nederlandse titel 400 meter horden

jesarts2

Op donderdag 5 mei startten voor mij het wedstrijdseizoen van 2016. Ik begon met een reeks van drie mooie wedstrijden in Vught, Tilburg en Eindhoven. Ideale wedstrijden om het seizoen mee te beginnen en waarin ik op zoek kon gaan naar het juiste ritme. De resultaten van deze races lieten een mooie stijgende lijn zien van 52,38 naar 51,99 en 51,72sec. Dit in combinatie met de mate van verbeterpunten gaf me vertrouwen in aanloop naar de rest van het seizoen. Daarnaast is de 400m horden een onderdeel waarin je eigenlijk continu kunt blijven sleutelen aan het perfectioneren van de race. En een onderdeel waarbij je afhankelijk bent van wisselende omstandigheden waarin je moet kunnen schakelen.

Voor de volgende twee races reisde ik af naar het Belgische Namen en Oordegem. Twee wedstrijden waarbij ik hoopte de stijgende lijn door te kunnen trekken door me o.a. op te trekken aan de sterke concurrentie. Waar ik in Namen de ontspanning mistte in het eerste deel van de race, lukte het in Oordegem niet om te 'versnellen' in de tweede bocht. Beide resulterend in tegenvallende prestaties. In aanloop naar het NK was er dus nog enige fine-tuning noodzakelijk. Gelukkig kon ik het weekend voor dit NK nog een race lopen. Weliswaar niet in Geneve, zoals aanvankelijk gepland, maar in Leiden. In goede omstandigheden liep ik aldaar naar een beste seizoensprestatie van 51,62. Met name het laatste gedeelte van de race ging nog niet zoals gehoopt, maar ik had er vertrouwen in dat dit op het NK beter zou gaan.

De resterende dagen rustte ik goed uit en visualiseerde ik meermaals de 'perfecte' race. Met name t.a.v. de omschakeling van ritme na horde 5, waarin ik van 14-pas naar 15-pas schakel, kwam ik tot de ontdekking wat er beter/anders moest. Vanwege het vierdaagse NK, stonden de series 400mh al op de donderdag gepland. Hoewel ik daarin energie kon sparen, wilde ik graag direct een goede race neerzetten. Een ontspannen eerste 200m, een actieve omschakeling van ritme en twee laatste horden waarin ik het tempo goed kon doortrekken resulteerde in een mooie 51,30sec. Niet alleen de snelste tijd van dit seizoen, maar tevens sneller dan mijn beste resultaat van vorig seizoen. De finale een dag later werd voor mij vooral een race tegen de klok. Om plaatsing voor het EK af te dwingen was namelijk een combinatie van de Nederlandse titel en de B-limiet (internationale limiet van 51,00) vereist. Vooral het slechten van deze limiet zou de grootste uitdaging vormen, maar ik had er alle vertrouwen in dat het haalbaar moest zijn.

In die finale zat ik direct goed in de race, maar merkte dat er veel tegenwind stond op het eerste rechte stuk. Het gedeelte waar ik juist de tijdwinst wilde behalen t.o.v. de race een dag eerder. Ik leverde even iets meer energie om goed uit te komen met mijn pasritme. De omschakeling na horde 5 ging opnieuw erg vloeiend. Ik gaf alles in de laatste 100m van de race, maar kon het tempo iets minder hard doortrekken dan bij de series. Ik hoorde het publiek schreeuwen in de laatste meters, ik zag de klok oplopen 48-49-50.. en ik gooide mijn bovenlichaam over de finish. 51.20.. stond er op de klok. Later gecorrigeerd naar 51.18. Slechts 0,18sec verwijderd van deelname aan het EK in eigen land! SHIT! Mijn derde nationale titel was dan wel binnen, maar in eerste instantie kon ik alleen maar balen. Zo dichtbij! Maar het feit dat ik op vrijdag al de finale liep was in dit geval een voordeel. Dit betekende namelijk dat ik twee dagen later in Brussel nog een ultieme poging kon wagen.          


Hoewel ik dan al twee races in de benen had, wist ik dat het met de huidige vorm en een dag volledige rust mogelijk moest zijn om opnieuw een goede race neer te zetten en onder die 51sec te duiken. Helaas kreeg ik baan 9 toegewezen, waardoor ik het eerste gedeelte van de race niemand van de sterke concurrentie voor me zag lopen. De omschakeling van ritme ging nu iets minder en door een harder gelopen eerste deel moest ik tussen de laatste twee horden strijden om in 15-pas door te kunnen. Het gevoel bij de finish was een stuk minder, maar het resultaat bleek toch beter te zijn dan op het NK. Met 51.15sec liep ik mijn snelste tijd van het seizoen, maar helaas opnieuw net niet voldoende om me te plaatsen voor het EK. Enorm zuur, maar ontevreden kon ik zeker niet zijn. Deze laatste races betekende namelijk mijn snelste tijden sinds het NK van 2013.     

Voor nu, even gas terugnemen en dan op naar het naseizoen waarin ik nog enkele wedstrijden zal lopen en ga proberen om alsnog onder die 51sec te duiken. 

Laat hier uw reactie achter!